Δύο αδέρφια, δίδυμα – η Ηλέκτρα και ο Ορέστης. Δύο ζωές που ακολούθησαν αντίθετες πορείες. Εκείνη, βυθισμένη στην πορνεία και τα ναρκωτικά. Εκείνος, ιατροδικαστής με ακαδημαϊκή πορεία. Κοινό τους παρελθόν: η εγκατάλειψη, η τρέλα, η αυτοκτονία της μητέρας τους.

Ο Ορέστης παλεύει να σώσει την Ηλέκτρα, μα εκείνη τον απωθεί. Μέχρι που μια βροχερή νύχτα, η Ηλέκτρα μαζεύει έναν άστεγο από τον δρόμο. «Ο Ξένος».

Ποιος είναι πραγματικά; Ένα πρόσωπο της τύχης ή μια σκιά του παρελθόντος που επιστρέφει για να φέρει την ανατροπή;

Το έργο «Ο Ξένος» βυθίζεται στην ανθρώπινη ψυχή και ανατέμνει τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην αγάπη και την απόρριψη, τη σωτηρία και την καταδίκη. Και όταν το τέλος έρθει, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.

ISBN: 978-618-5930-02-8

ΣΕΛΙΔΕΣ: 62, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14cm Χ 21cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ:  Ευρώ  10.00 με Φ.Π.Α.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Νίκος Χατζηπαπάς

Γεννήθηκε στην Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο, σκηνογραφία, ενδυματολογία και γραφικές τέχνες. Το 1979 ίδρυσε την Εταιρεία Δωδεκανησιακού Θεάτρου. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις σε Μεγάλη Βρετανία,Πολωνία (Malta Festival), Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ τωνΕθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997 – 2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το “International Street Theatre Festival” στην Αθήνα. Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Helidra” και του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Kaspar Machine” (leader) και συμμετοχή στοΕυρωπαϊκό πρόγραμμα “Circus as way of life” (partner). Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021. Από το 2014 – 2016 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής και παραγωγός του Θεάτρου “Προσκήνιο”. Από το 2015 διοργανώνει το “Athens Suitcase Theatre Festival”. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου, Κάρλο Γκολντόνι, Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισέλ Ντε Γκελτνερόντ, Μάικλ Φρέιν, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Πιραντέλο, Αριστοφάνη, Αισχύλο, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαϊδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κ.α. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Το 2021 έχει εκδόσει τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο “Νύχτα”, το 2022 την ποιητική συλλογή “Lacrimosus”, το 2023 την ποιητική συλλογή “Αυτός που Ήθελε”, και το 2024 το θεατρικό έργο “Prost” από τις Εκδόσεις “Όταν”. Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή “Μύθου Αφήγησις Τέλος” Εκδόσεις “Δωδώνη”. Διδάσκει Θεατρική Σκηνοθεσία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Ο γεννήτορας, της οικογένειας, την ημέρα των γενεθλίων του, κλείνοντας τα 199 του χρόνια, σύμφωνα με τους νόμους της οικογένειας, θα πρέπει να αποσυνδεθεί από τα μηχανήματα που τον κρατούν στη ζωή. Την εξουσία του οίκου πρέπει να αναλάβει ένα νέο μέλος.

Ποιος θα είναι ο νέος αρχηγός και ποιες οι προθέσεις του;

Το “Prost”, το πρώτο θεατρικό έργο του Νίκου Χατζηπαπά, είναι κάτι παραπάνω από μια συνηθισμένη, μαύρη κωμωδία.

 ISBN: 978-618-5563-67-7

ΣΕΛΙΔΕΣ: 110, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14cm Χ 21cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ:  Ευρώ  10.00 με Φ.Π.Α.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ : Νίκος Χατζηπαπάς

Γεννήθηκε στην Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο, σκηνογραφία, ενδυματολογία και γραφικές τέχνες. Το 1979 ίδρυσε την Εταιρεία Δωδεκανησιακού Θεάτρου. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις σε Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία (Malta Festival), Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ των Εθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997-2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το “International Street Theatre Festival” στην Αθήνα. Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Helidra” και του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Kaspar Machine”  (leader) και συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα “Circus as way of life” (partner). Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο Πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021. Από το 2014-2016 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής και παραγωγός του Θεάτρου «Προσκήνιο». Από το 2015 διοργανώνει το “Athens Suitcase Theatre Festival”. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου,  Κάρλο Γκολντόνι,  Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισέλ Ντε Γκελτνερόντ, Μάικλ Φρέιν, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Πιραντέλο, Αριστοφάνη, Αισχύλο, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαΐδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κα. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Τα οκτώ διηγήματα της συλλογής «Νύχτα» αποτελούν το πρώτο του εγχείρημα στην πεζογραφία. Το 2022 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή “Lacrimosus” και το 2023 η ποιητική συλλογή «Αυτός που ήθελε»  από τις Εκδόσεις «Όταν». Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή «Μύθου Αφήγησις Τέλος» Εκδόσεις «Δωδώνη». Αυτό το διάστημα ετοιμάζει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το Κορίτσι που Κεντούσε Όνειρα». Από το 2022 διδάσκει  Θεατρική Σκηνοθεσία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

…Αυτήν την ίδια γλώσσα, πλούσια σε μεταφορές, συναντάμε στην εκλεκτή ποίηση των έκπαγλων θαμβωτικών εικόνων του Νίκου Χατζηπαπά: μια κάθετη, αξονική ποίηση δίχως άλλους χαρακτηρισμούς, που βρίσκεται στην καρδιά της μοντέρνας ποίησής μας. Με απώτερο πρόδρομο τον Καρυωτάκη, αλλά χωρίς τον ζόφο της απελπισίας του. Μιας ποίησης που επιτελεί τον προορισμό της άδοντας τον δικό μας ζωτικό μύθο, της εξόδου του ανθρώπου από το σκοτεινό σπήλαιο ενός ζωντανού θανάτου και μιας κακοφορμισμένης Ζωής εν τάφω…

Απόσπασμα του Λέανδρου Πολενάκη από τον πρόλογο για την ποίηση του Νίκου Χατζηπαπά

ISBN : 978-618-5563-31-8  Α΄ Έκδοση  Ιούνιος 2023           

ΣΕΛΙΔΕΣ:84, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14cm Χ 21cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ:  Ευρώ  10,00 με Φ.Π.Α.

ΣΥΓΓΡΑΦEΑΣ: Νίκος Χατζηπαπάς

Γεννήθηκε στην Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο, σκηνογραφία, ενδυματολογία και γραφικές τέχνες. Το 1979 ίδρυσε την Εταιρεία Δωδεκανησιακού Θεάτρου. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις σε Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία (Malta Festival), Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ των Εθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997 – 2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το “International Street Theatre Festival” στην Αθήνα. Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Helidra” και του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Kaspar Machine”  (leader) και συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα “Circus as way of life” (partner). Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο Πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021. Από το 2014 – 2016 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής και παραγωγός του Θεάτρου «Προσκήνιο». Από το 2015 διοργανώνει το “Athens Suitcase Theatre Festival”. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου,  Κάρλο Γκολντόνι,  Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισέλ Ντε Γκελτνερόντ, Μάικλ Φρέιν, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Πιραντέλο, Αριστοφάνη, Αισχύλο, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαΐδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κα. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Τα οκτώ διηγήματα της συλλογής «Νύχτα» αποτελούν το πρώτο του εγχείρημα στην πεζογραφία και το 2022 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή “Lacrimosus” από τις Εκδόσεις «Όταν». Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή «Μύθου Αφήγησις Τέλος» Εκδόσεις «Δωδώνη». Έχει γράψει το θεατρικό «Οικογενειακή Σύναξη στην Πανσέληνο» και σενάρια για τον κινηματογράφο. Αυτό το διάστημα ετοιμάζει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το Κορίτσι που Κεντούσε Όνειρα». Το 2022 δίδαξε  Θεατρική Σκηνοθεσία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Λες καμωμένες από διάφανο κρύσταλλο

Αντικάτοπτρα βυθισμένων κόσμων

Εκεί όπου εφορμούν τα όνειρα

Σε μεταμεσονύκτιες τυμβωρυχίες

Με ελεύθερες καταδύσεις

Ολόγυμνα

Όπως παλιά οι σφουγγαράδες

Στις σκοτεινές αβύσσους

Για να αδράξουν

Λείψανα αρχαίων πόλεων

Λησμονημένα μνήμης ναυάγια

Θαμμένα στην υγρή σκόνη

Της υλής των πυθμένων

Ακρωτηριασμένα αγάλματα

Αγγέλων έκπτωτων

Κι ολόχρυσους τύμβους

Μύθους ασύλητους

Καταδύοντας

Στους σπειρωτούς λαβύρινθους

Εκεί στων υδάτων αδύτων τα άδυτα

Στις ρηγματώσεις υποθαλάσσιων ηφαιστείων

Και να φυτέψουν

Τουλίπες πέτρινες

Και διάφανα ηλιοτρόπια.

ISBN : 978-618-5563–19-6   Α΄ Έκδοση  Ιούνιος  2022           

ΣΕΛΙΔΕΣ:52 , ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 15cm Χ 23cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ:  Ευρώ  10,00 με Φ.Π.Α.

ΣΥΓΓΡΑΦEΑΣ:

Γεννήθηκε στη Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο  και γραφικές τέχνες. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις: Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία, Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ των Εθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997 – 2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το International Street Theatre Festival στην Αθήνα. Έχει υλοποιήσει το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Helidra και το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Kaspar Machine. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021.  Από το 2015 διοργανώνει το Φεστιβάλ Θεάτρου Βαλίτσας. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου,  Κάρλο Γκολντόνι,  Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισελ Ντε Γκελντεροντ, Μάϊκλ Φρέην, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Αριστοφάνη, Αισχύλου, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαΐδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κ.ά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Τα οκτώ διηγήματα της συλλογής “Νύχτα” αποτελούν το πρώτο του εγχείρημα στην πεζογραφία. Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή “Μύθου Αφήγησις Τέλος” Εκδόσεις “Δωδώνη”.

 

Νίκος Χατζηπαπάς, «Lacrimosus», ποίηση, εκδόσεις ΌΤΑΝ, Αθήνα 2022, σελ. 52

Δραματικός εν τη γενέσει, εν τη εξελίξει κι εν τη αναπτύξει τού πολυπλεύρου ταλάντου του, ο Νίκος Χατζηπαπάς είναι διονυσιακός τεχνίτης, διδάσκει από σκηνής κι από χάρτου, ακόμα κι όταν δεν το συνειδητοποιεί, όπως ανασαίνει.

Αυτή η μέθοδος ζωής δεν είναι απλώς απάντηση στο κοινό δια όλους και όλες υπαρξιακό κενό, αλλά ένας δόκιμος τρόπος να φυτεύεις λουλούδια στον ανθό τού κυμάτου.

Η Ποίηση είναι μια πύλη σε άλλες διαστάσεις, ένα παράθυρο στον Αόρατο Κόσμο που μας βλέπει και μας ακούει ακροθιγώς, από όταν είμαστε πολύ μικρά παιδιά («εξ απαλών ονύχων», κυριολεκτικά).

Ποίηση είναι ένας δικός σου, πρωτότυπος κι αυθεντικός κάθε φορά τρόπος να ΟΡΑΣ και να ΟΡΑΣΑΙ.

Κι ο Νίκος Χατζηπαπάς επιδίδεται σε αυτό το συγγραφικό άθλημα με την εμμονή και τη μανία ενός ακολούθου του Βάκχου. Είναι συνειδητή αλλά κι αυτόματη ετούτη η διαδικασία. Γράφει θεατρικά έργα, διηγήματα και τώρα ποιήματα. Τι άλλο μένει; Δοκίμια, κινηματογραφικά-τηλεοπτικά σενάρια, αυτοβιογραφία.

Όμως αυτά τα κείμενα έχουν ούτως έναν χαρακτήρα αυτοβιογραφικό, κρυμμένο ανάμεσα στις γραμμές. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Ο Γιαννούλης Χαλεπάς με ό,τι εύρισκε διαθέσιμο πλαστουργούσε: με κομμάτια μαρμάρου ή με γύψο. Έτσι κι ο λογοτέχνης: με την ψυχή του παλεύει, αυτή είναι και υλικό και πρότυπο και θέμα. Στο θέατρο, στην μέθοδο τού Στανισλάβσκι χτίζουμε τους ρόλους με υλικό από τις προσλαμβάνουσες εικόνες και τις μέχρι τότε εμπειρίες μας. Οι διαμεσολαβημένες εμπειρίες είναι κι αυτές ένα υλικό, αλλά δευτερογενές. Δεν θα τις χαρακτήριζες «πρώτη ύλη», ανήκουν όμως και συμπεριλαμβάνονται στους διαθέσιμους πόρους.

Με ετούτα και με εκείνα θέλω να πω πως μέσα από το καλογραμμένο, καλοεπιμελημένο και καλοτυπωμένο αυτό βιβλίο διακρίνουμε τον ηθοποιό, τον σκηνοθέτη, τον πεζογράφο, τον λογοτέχνη, τον συγγραφέα, τον ποιητή, τον παραμυθά αφηγητή, ως εκλάμψεις ενός διαμαντιού ενιαίου κι αδιαίρετου (από άλλη πλευρά κάθε φορά κι από άλλη γωνία).

Χαρακτηριστικά δείγματα γραφής, τα οποία αποσπώ από το κυρίως ποιητικό «σώμα», με τον κίνδυνο να πράξω ως εξάχρονο παιδί που διαλύει τα παιχνίδια του προκειμένου να ανακαλύψει τον μηχανισμό που τα κινεί. Έτσι όμως είναι η κριτική (φιλολογική ή συνδημιουργική, όπως η δική μου – αποφεύγω να γίνομαι σχολαστικός και καταβυθίζομαι στο τεχνούργημα ως αλληλέγγυος συναυτουργός).

Ιδού λοιπόν μια δική μου ανθολόγηση:

γ’

Υγρό σώμα

Γυμνό

Θωπείες ανάδρευτο

Απαστράπτον

Από τις απαλές, ολόχρυσες ριπές

Του Μέγα Ελκυστή των χρωμάτων

Πτήσεις

Στις οροσειρές των κυμάτων

Ανάμεσα στις σκιασμένες ρωγμές

Νεκρών μυθικών αγαλμάτων

Κάθετες εφορμήσεις

στο κενό των βλεμμάτων

Χάσκοντα δίχως ήχο στο διηνεκές

Λευκά σεντόνια ποτισμένα πορφύρα

Εφήμερων αέναων κύκλων

Γυμνά λασπωμένα πέλματα

Ακουμπισμένα στο αχανές

Άβατων, άδηλων ονειρώξεων

Το ποιητικό αντικείμενο αφηρημένο και απρόσωπο. Νεορομαντισμός με στοιχεία νεοκλασικού πλατωνισμού.

στ’

Λεπίδα στο στήθος

Ακατάληπτος γρίφος

Δάχτυλα οστεωμένα

Γυμνά κορμιά με τον όλεθρο αγκαλιασμένα

Η κόμη στο σύμπαν του ήλιου ανεμίζει

Το άυλο σώμα του λευκού

Στο κόκκινο αντιφεγγίζει

Η γλυπτική τού Rodin σε περισσότερο αφ-υλοποιημένη, άφυλη, αφηρημένη διάσταση.

η΄

Το μπαλκόνι ανεμίζει

Το καράβι της φυγής

Σε ψεύτικα όνειρα αρμενίζει

Ο παγωμένος άνεμος το δέρμα χαράζει

Το κόκκινο κύμα στις φλέβες κοχλάζει

Κυματοθραύστες δακρύων τα βλέφαρα

Ανθίστανται στων χρωμάτων

Την πλημμυρίδα

«Λογοτεχνία φυγής» σαφέστατα και απροκάλυπτα. Καθαρότητα των συγγραφικών προθέσεων. Διαύγεια στην εκτέλεση.

ι’

Σώμα γυμνό της νύχτας

Παραδομένο στην άνυδρη

Ωχρή κι ατελεύτητη

Σιωπή των χρωμάτων.

Θρυμματισμένοι ψίθυροι

Φτερούγες αιμάσσουσες

Ναυάγια υποσχέσεων που εξώκειλαν

Στις αθέατες

Σκιερές πλευρές των βουνοκορφών

Δάχτυλα γερασμένα

Οστεωμένα

Σκάβουν στις αιχμηρές ρωγμές

Του στάσιμου χρόνου

Σκασμένα χείλη πέτρινα

Τρεμοπαίζουν

Ψιθυρίζοντας αφυδατωμένες χίμαιρες

Στήθη λησμονημένα από τον έρωτα

Ξεψυχούν στο ψυχρό – λευκό

Της πανσελήνου φώς

 Η αθάνατη «Σονάτα τού σεληνόφωτος» τού Γιάννη Ρίτσου, σε άλλη – συντομότερη – εκδοχή. Κι ο Καβάφης καθρεφτίζεται σε αυτή την απήχηση. Όμως η «πόλις» διόλου ιδανική αλλά απομυθοποιημένη κι απομυθοποιήσιμη στο επόμενο απόσπασμα / σπάραγμα:

ιβ’

Πού να ναι τα φώτα της πόλης

Γιατί η πόλη σιωπά

Μόνο η ανάσα του ανέμου γλύφει τις ώρες

Ένα μήλο

Ένα αχλάδι

Ένα πακέτο άφιλτρα τσιγάρα

Στο κάγκελο της σιωπηλής πόλης

Πού χάθηκαν τα φώτα μιας πόλης περίκλειστης

Πού να πήγαν οι ώρες

Περίκλειστες στο αχανές

Δύο παλάμες παραδομένες

Σε πέτρινα σύνορα

Σκαλίζουν ψηλαφητά όνειρα

Μιας πόλης δίχως αστέρια

Δίχως φεγγάρια

Η εμπεριστατωμένη ανασκολόπιση τής ποιητικής ενότητας που εκτίθεται εδώ απεριφράστως θυμίζει το σπαραγμένο σώμα τού Πενθέα που μάταια επιχειρεί η μάννα του Αγαύη να ανασυνθέσει επί σκηνής.

Θα σταματήσουμε λοιπόν εδώ την παράθεση στίχων προκειμένου να εξαγάγουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα: η ποίηση τού Νίκου Χατζηπαπά παραπέμπει υπογείως πλην όμως σαφώς στα διακείμενα αυτών που προηγήθηκαν κι αυτών που συγκατοικούν μαζί του στον ίδιο χωροχρόνο. Αναπόφευκτα είναι σαν χορωδιακό μέλος ηχογραφημένο από μία φωνή. Έτσι διαισθανόμεθα μία ή πολλές ποιητικές προεκτάσεις αυτού του αφηγήματος, κάτι που το μετατρέπει σε φύσει θεατρικό, παρά την προφανή μονολογική μορφή του.

Μαζί με τον Νίκο Χατζηπαπά μιλάει μια ολόκληρη γενιά, πολλές γενιές μαζί, που βιώνουν αυτήν την μεταβατική Κρίση μιας μεταιχμιακής φάσης τού Πολιτισμού μας προς κάτι Άγνωστο, που χαράσσουμε κάθε ήμερα ανάλογα με τις επιλογές μας.

Ο/Η ποιητής/ποιήτρια αναδεύει το Συλλογικό Ασυνείδητο και επηρεάζει την Πανανθρώπινη Συνειδητότητα σύμφωνα με το «φαινόμενο τής πεταλούδας» που διδαχτήκαμε στις Πιθανότητες και στη Στατιστική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Ή με άλλα (δικά μου) ποιητικά λόγια: «Κάποτε το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας είναι πιο βίαιο κι από κανονιά».

Ο Νίκος Χατζηπαπάς επηρεάζει την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» από πολλά καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά μετερίζια ταυτόχρονα. Είναι σημαντικός κι αξίζει να προσεχθεί.

Η πείρα είναι ρίζωμα βαθύ στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον τής ζωντανής ανθρώπινης λαλιάς, το μόνο εχέγγυο, προαπαιτούμενο, η μόνη εγγύηση για την καθαρή, λαγαρή ποίηση, που χωρίς τον ρυθμό της είναι «χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».

Ευτυχώς, η ποίηση τού Νίκου Χατζηπαπά είναι εύρυθμος και μπορεί να χορευτεί.

Όταν εξατομικευθεί περαιτέρω θα πάψει να είναι διαλείπουσα ως μετέωρο και θα εγγραφεί στο ποιητικό στερέωμα ως άστρο λαμπρό, ήλιος ανεξίτηλος, που τρέφεται από τα σωθικά τής Ανθρωπότητας.

Και μία παρατήρηση (πρώτη και τελευταία – επουσιώδης ίσως): ο τίτλος είναι στο αρσενικό (Lacrimosus, ουχί Lacrimosa). Ο ποιητή συν-ομιλεί πίσω από το ημιδιαφανές (δικό του) προσωπείο (και φύλο). Τα συμπεράσματα δικά σας…

* Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας (https://konstantinosbouras.gr)

Λες καμωμένες από διάφανο κρύσταλλο

Αντικάτοπτρα βυθισμένων κόσμων

Εκεί όπου εφορμούν τα όνειρα

Σε μεταμεσονύκτιες τυμβωρυχίες

Με ελεύθερες καταδύσεις

Ολόγυμνα

Όπως παλιά οι σφουγγαράδες

Στις σκοτεινές αβύσσους

Για να αδράξουν

Λείψανα αρχαίων πόλεων

Λησμονημένα μνήμης ναυάγια

Θαμμένα στην υγρή σκόνη

Της υλής των πυθμένων

Ακρωτηριασμένα αγάλματα

Αγγέλων έκπτωτων

Κι ολόχρυσους τύμβους

Μύθους ασύλητους

Καταδύοντας

Στους σπειρωτούς λαβύρινθους

Εκεί στων υδάτων αδύτων τα άδυτα

Στις ρηγματώσεις υποθαλάσσιων ηφαιστείων

Και να φυτέψουν

Τουλίπες πέτρινες

Και διάφανα ηλιοτρόπια.

ISBN : 978-618-5563–19-6   Α΄ Έκδοση  Ιούνιος  2022           

ΣΕΛΙΔΕΣ:52 , ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 15cm Χ 23cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ:  Ευρώ  10,00 με Φ.Π.Α.

ΣΥΓΓΡΑΦEΑΣ:

Γεννήθηκε στη Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο  και γραφικές τέχνες. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις: Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία, Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ των Εθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997 – 2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το International Street Theatre Festival στην Αθήνα. Έχει υλοποιήσει το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Helidra και το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Kaspar Machine. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021.  Από το 2015 διοργανώνει το Φεστιβάλ Θεάτρου Βαλίτσας. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου,  Κάρλο Γκολντόνι,  Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισελ Ντε Γκελντεροντ, Μάϊκλ Φρέην, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Αριστοφάνη, Αισχύλου, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαΐδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κ.ά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Τα οκτώ διηγήματα της συλλογής “Νύχτα” αποτελούν το πρώτο του εγχείρημα στην πεζογραφία. Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή “Μύθου Αφήγησις Τέλος” Εκδόσεις “Δωδώνη”.

Λες καμωμένες από διάφανο κρύσταλλο

Αντικάτοπτρα βυθισμένων κόσμων

Εκεί όπου εφορμούν τα όνειρα

Σε μεταμεσονύκτιες τυμβωρυχίες

Με ελεύθερες καταδύσεις

Ολόγυμνα

Όπως παλιά οι σφουγγαράδες

Στις σκοτεινές αβύσσους

Για να αδράξουν

Λείψανα αρχαίων πόλεων

Λησμονημένα μνήμης ναυάγια

Θαμμένα στην υγρή σκόνη

Της υλής των πυθμένων

Ακρωτηριασμένα αγάλματα

Αγγέλων έκπτωτων

Κι ολόχρυσους τύμβους

Μύθους ασύλητους

Καταδύοντας

Στους σπειρωτούς λαβύρινθους

Εκεί στων υδάτων αδύτων τα άδυτα

Στις ρηγματώσεις υποθαλάσσιων ηφαιστείων

Και να φυτέψουν

Τουλίπες πέτρινες

Και διάφανα ηλιοτρόπια.

ISBN : 978-618-5563–19-6   Α΄ Έκδοση  Ιούνιος  2022           

ΣΕΛΙΔΕΣ:52 , ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 15cm Χ 23cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ:  Ευρώ  10,00 με Φ.Π.Α.

ΣΥΓΓΡΑΦEΑΣ:

Γεννήθηκε στη Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο  και γραφικές τέχνες. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις: Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία, Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ των Εθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997 – 2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το International Street Theatre Festival στην Αθήνα. Έχει υλοποιήσει το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Helidra και το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Kaspar Machine. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021.  Από το 2015 διοργανώνει το Φεστιβάλ Θεάτρου Βαλίτσας. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου,  Κάρλο Γκολντόνι,  Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισελ Ντε Γκελντεροντ, Μάϊκλ Φρέην, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Αριστοφάνη, Αισχύλου, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαΐδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κ.ά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Τα οκτώ διηγήματα της συλλογής “Νύχτα” αποτελούν το πρώτο του εγχείρημα στην πεζογραφία. Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή “Μύθου Αφήγησις Τέλος” Εκδόσεις “Δωδώνη”.

Νίκος Χατζηπαπάς

ISBN : 978-618-5563–05-9      Α΄ Έκδοση  Ιούλιος  2021           

ΣΕΛΙΔΕΣ: 114, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14cm Χ 21cm

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ: 10.00 Ευρώ με Φ.Π.Α.

ΣΥΓΓΡΑΦEΑΣ:

Γεννήθηκε στη Ρόδο και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου. Από το 1972 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο  και γραφικές τέχνες. Το 1987 ίδρυσε το Μαγικό Θέατρο. Το 1997 ίδρυσε το Helix Action Theatre. Με παραστάσεις του έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις: Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία, Μπελαρούς, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Κύπρο, Τουρκία, Αίγυπτο, Ινδία και Κίνα (31o Φεστιβάλ των Εθνών). Την περίοδο 1991-1995 διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου. Από το 1997 – 2000 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάτης της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Θεσσαλονίκης και πολλών Περιφερειακών Θεάτρων. Από το 2009 διοργανώνει το International Street Theatre Festival στην Αθήνα. Έχει υλοποιήσει το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Helidra και το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Kaspar Machine. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Νομαδικό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου του Aurillac στη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 2008. Tο 2010 συμμετείχε ως προσκαλεσμένος στο Open Street International forum στο Fermo της Ιταλίας. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Υποψηφιότητας της Ρόδου, για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021.  Από το 2015 διοργανώνει το Φεστιβάλ Θεάτρου Βαλίτσας. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Κρίστοφερ Μάρλοου, Μολιέρου,  Κάρλο Γκολντόνι,  Άντον Τσέχωφ, Φ. Γκαρθία Λόρκα, Σάμουελ Μπέκετ, Μπεθ Χένλυ, Μισελ Ντε Γκελντεροντ, Μάϊκλ Φρέην, Γιούκιο Μισίμα, Hugo Claus, Αριστοφάνη, Αισχύλου, Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Ζιώγα, Μάτεσι, Μποστ, Σκούρτη, Κεχαΐδη, Μουρσελά, Λυμπεράκη, Ευθυμιάδη, Δωριάδη, Μοντσελέζε, Χουρμούζη, Χριστοφή κ.ά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Τα οκτώ διηγήματα της συλλογής “Νύχτα” αποτελούν το πρώτο του εγχείρημα στην πεζογραφία. Το 1995 προηγήθηκε η ποιητική συλλογή “Μύθου Αφήγησις Τέλος” Εκδόσεις “Δωδώνη”.

Η πρώτη εμφάνιση του Νίκου Χατζηπαπά στη λογοτεχνία ήταν το 1996, με την ποιητική συλλογή Μύθου αφήγησις τέλος (εκδόσεις Δωδώνη). Με σπουδές θεάτρου, κινηματογράφου και γραφικών τεχνών, ο Ροδίτης σκηνοθέτης και ηθοποιός, που πρόπερσι μας χάρισε τον συνταρακτικό μονόλογο του Ούγκο Κλάους Ζιλ και η νύχτα και φέτος το (βασισμένο σε κείμενα του νομπελίστα Πέτερ Χάντκε) υπερθέαμα Kaspar Machine, έχει δώσει το στίγμα της πολύπλευρης καλλιτεχνικής του δημιουργικότητας μέσα από ένα σύνολο έργου εντυπωσιακό σε όγκο, όσο και σε ποικιλία. Ιδρυτής του Μαγικού Θεάτρου (1987) και του Helix Action Theatre (1997), διοργανωτής του International Street Theatre Festival στην Ελλάδα και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων Helidra και Kaspar Machine, έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με το Εθνικό Θέατρο και την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης και διατελέσει διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου (1991-1995), καθώς και καλλιτεχνικός διευθυντής για τη φετινή υποψηφιότητα της Ρόδου ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, ενώ έχει, επίσης, συμμετάσχει σε πολυάριθμα διεθνή φεστιβάλ.

Η συλλογή διηγημάτων Νύχτα, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούλιο που μας πέρασε από τις Εκδόσεις Όταν, είναι το δεύτερο συγγραφικό του εγχείρημα που βλέπει το φως της δημοσιότητας, παρακινημένο –όπως ο ίδιος σημειώνει– «από μια εναγώνια αναζήτηση δημιουργικής διεξόδου κατά την περίοδο του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας». Το «κλείσιμο των πόλεων», άλλωστε, είναι φράση που επαναλαμβάνεται στο βιβλίο σαν επωδός, ορίζοντας ένα είδος νοητής γραμμής ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά» της καθημερινότητας, με γνώμονα τις άνευ προηγουμένου –για τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο, τουλάχιστον– συνθήκες που επέβαλε η πανδημία: σαν πίνακας ζωγραφικής ή κινηματογραφικό πλάνο χωρισμένο στα δύο, που το ένα τμήμα του «σχολιάζει» πότε εξιδανικευτικά και πότε γκροτέσκα το άλλο. Εντούτοις, το γκροτέσκο δεν είναι πάντα και εξ ορισμού αποκρουστικό (ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, την εξαίσια «τερατομορφία» στα έργα του Ένσορ ή του Γκόγια), αλλά μπορεί να πηγάζει από μια αυθόρμητα υπερβατική είσπραξη και διύλιση του κόσμου μέσα απ’ το ακούσια ποιητικό πρίσμα του ονείρου, ή ακόμα και του αταβισμού – την ίδια εκείνη που γεννά αιτιολογικούς, λαϊκούς και αστικούς μύθους, θρύλους και παραμύθια.

Μέσα σε απρόσμενα χωροχρονικά συμφραζόμενα συναντιέται με όντα υβριδικά, υπερκόσμια ή προικισμένα με θαυματουργές ιδιότητες, «ιερούς τρελούς» και χαρακτήρες της Κομέντια ντελ Άρτε – έμβια συστατικά και φετίχ μιας «μαγικής» μυθολογίας, της οποίας είναι μαζί αρχιτέκτονας και πιστός.

«Αληθινές ιστορίες» χαρακτηρίζει ο συγγραφέας τα οχτώ κείμενα που απαρτίζουν τη Νύχτα – πράγμα που, σε μια πρώτη, επιφανειακή ανάγνωση, ίσως φανεί παράδοξο ή αυτοανατρεπτικό. Διότι η κάθε ιστορία ξεκινά με όρους λίγο-πολύ ρεαλιστικούς, ώσπου να συμβεί κάτι καθοριστικό, το οποίο θα σηματοδοτήσει τη μετάβαση του αφηγητή/πρωταγωνιστή σ’ ένα σύμπαν που καθρεφτίζει παραμορφωτικά το νοούμενο ως υπάρχον – ήτοι, σε μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου καταργούνται σχεδόν ολοσχερώς οι δεδομένες κοινωνικές συμβάσεις, κατοικημένη από πλάσματα αλλόκοτα, «αλλότρια» προς τις κρατούσες αντιλήψεις για την υλική και πνευματική έκφανση/πραγμάτωση του ανθρώπινου όντος, τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του. Μα όπως επισημάναμε πιο πάνω, το υπέρλογο και το παράλογο δεν αποτελούν, στην ουσία, παρά ένα διαφορετικό «καθεστώς» υπόστασης και αλήθειας – τον θρίαμβο της απόλυτης υποκειμενικότητας πάνω στη δυναστική ασφάλεια του ευρύτερα, αβασάνιστα αναγνωρίσιμου και αποδεκτού.

Όχι τυχαία, εξάλλου, τα διηγήματα είναι όλα γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο: ο αφηγητής ενδύεται ρόλους και περσόνες με ψήγματα αυτοβιογραφίας –άλλοτε έντονα και άλλοτε πιο διακριτικά–, κλείνοντας συνωμοτικά το μάτι σε μυθιστορηματικές ή κινηματογραφικές φιγούρες με οικείες έως εμβληματικά στερεότυπες ενδυματολογικές επιλογές (λινό μπεζ κοστούμι με καπέλο Παναμά, ή κυπαρισσί με μαντιλάκι στην τσέπη). Μέσα σε απρόσμενα χωροχρονικά συμφραζόμενα συναντιέται με όντα υβριδικά, υπερκόσμια ή προικισμένα με θαυματουργές ιδιότητες, «ιερούς τρελούς» και χαρακτήρες της Κομέντια ντελ Άρτε – έμβια συστατικά και φετίχ μιας «μαγικής» μυθολογίας, της οποίας είναι μαζί αρχιτέκτονας και πιστός. Ακολουθώντας γλάρους, χαρταετούς, θηλυκούς αρχαγγέλους, παρασυρμένος από ποιητικά αινιγματικούς έρωτες και την ίδια του τη δημιουργική περιέργεια, περιδιαβαίνει σε φυσικά ή φανταστικά γήινα και θαλάσσια τοπία και πραγματοποιεί τελετουργικές/μυητικές πτήσεις και βαπτίσματα, ως και μια μοιραία πτώση (που ένα φωνήεν την ξεχωρίζει από την πτήση), η οποία καταλήγει σε «ανάσταση» –μετενσάρκωση;– ύστερ’ από τέσσερις αιώνες ακριβώς. Προσγείωση κυριολεκτική και μεταφορική συγχρόνως, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, κορύφωση αλλά και υποχθόνια ανατροπή όλων των προηγούμενων στιγμών που το ευφρόσυνα ή σκιαχτερά ζωντανό όνειρο (ή εφιάλτης, ή φαντασίωση) αναγκάστηκε να αποδεχτεί το εφήμερο της ύπαρξής του και να υποκύψει –αν και όχι τελεσίδικα, ούτε χωρίς μάχη– σε μια παρήγορη, όσο και επαχθή πραγματικότητα.

Το εκτενέστερο (και ομότιτλο) διήγημα, προτελευταίο στη σειρά, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, την πεμπτουσία της Νύχτας, συμπυκνώνοντας τις παραβολικές αιχμές και προεκτάσεις της συλλογής. Το ανέβασμα μιας παράστασης σ’ ένα φρενοκομείο, όπου η «πολιτισμένη» βιτρίνα κρύβει μια αλήθεια χειρότερη κι απ’ την κόλαση, γίνεται η αφορμή για μια καίρια φιλοσοφική/υπαρξιακή ανατομία της ζωής σε συνθήκες εγκλεισμού, μα και της θεατρικής πράξης αυτής καθαυτήν – αν όχι και της τέχνης γενικότερα, έτσι όπως συχνά εκλαμβάνεται από όσους δεν την κατανοούν, ούτε καν μπαίνουν στη διαδικασία να την προσεγγίσουν. Στον Σαίξπηρ, η τρέλα –όπως και η μεταμφίεση, ενίοτε οργανικό στοιχείο της απόδοσης ενός ρόλου– χρησιμεύει για κάλυψη και προστασία των κατατρεγμένων από τις περιστάσεις, ώσπου να βρουν το δίκιο τους. Στη ζωή, πόσες φορές δεν θεωρείται (άτυπα) τρελός όποιος, για οποιονδήποτε λόγο και με οποιονδήποτε τρόπο, δεν συμβαδίζει με τον συρμό; Και σ’ εκείνον, ωστόσο, η συλλογική υιοθέτηση και εφαρμογή μιας νοοτροπίας ή συμπεριφοράς μπορεί να φαντάζει σαν ομαδική παράκρουση. Ο αμοιβαίος, αντιπαραθετικός αυτός αντικατοπτρισμός αναδεικνύεται μέσα απ’ τη ζοφερά παραστατική περιγραφή ενός υπαρκτού –ή δυνητικά υπαρκτού– κολαστηρίου-παγίδας, προειδοποιητικής αλληγορίας για το πού οδεύουμε. Αν, δηλαδή, δεν έχουμε ήδη φτάσει.

Νύχτα
Αληθινές ιστορίες
Νίκος Χατζηπαπάς
Εκδόσεις Όταν
σ. 114
ISBN: 978-618-5563-05-9
Τιμή: 10,00€